KLASA 2B 27.11.2020

Temat: : Przemijania nie można zatrzymać…wiersz W. Szymborskiej „ Nic dwa razy…”

Witaj!

Przeczytaj proszę, wiersz

Wisława Szymborska – Nic dwa razy

Nic dwa razy się nie zdarza

i nie zdarzy. Z tej przyczyny

zrodziliśmy się bez wprawy

i pomrzemy bez rutyny.

Choćbyśmy uczniami byli

najtępszymi w szkole świata,

nie będziemy repetować

żadnej zimy ani lata.

Żaden dzień się nie powtórzy,

nie ma dwóch podobnych nocy,

dwóch tych samych pocałunków,

dwóch jednakich spojrzeń w oczy.

Wczoraj, kiedy twoje imię

ktoś wymówił przy mnie głośno,

tak mi było, jakby róża

przez otwarte wpadła okno.

Dziś, kiedy jesteśmy razem,

odwróciłam twarz ku ścianie.

Róża? Jak wygląda róża?

Czy to kwiat? A może kamień?

Czemu ty się, zła godzino,

z niepotrzebnym mieszasz lękiem?

Jesteś – a więc musisz minąć.

Miniesz – a więc to jest piękne.

Uśmiechnięci, współobjęci

spróbujemy szukać zgody,

choć różnimy się od siebie

jak dwie krople czystej wody.

1.Zwróć uwagę na podział utworu na dwie części. Gdzie przebiega granica tego

podziału? Jakie refleksje zostały przedstawione w tych częściach? Nazwij własnymi słowami tezę zawartą w każdej z nich.

2. Wyjaśnij, jaką funkcję pełni w wierszu porównanie świata do szkoły.

3. Do kogo zwraca się podmiot liryczny w drugiej części wiersza?

4. Czego metaforą jest róża? Co się z nią dzieje? W jaki sposób można interpretować tę zmianę?

5. Dlaczego zdaniem podmiotu lirycznego w wierszu nieodwracalność zdarzeń

czyni świat pięknym? Jaka jest filozofia życia osoby mówiącej?

6. W jaki sposób wiersz Wisławy Szymborskiej nawiązuje do słów Heraklita?

Panta rhei [panta rei] -wszystko płynie (Heraklit z Efezu)

Proszę zapoznaj się z biografią Wisławy Szymborskiej na stronie internetowej www.szymborska. org.pl/kalendarium.html, następnie uzupełnij kartę pracy „Kalendarium z życia Wisławy Szymborskiej”.

Zadanie

 Jakie znaczenie dla relacji międzyludzkich może mieć świadomość prawd zawartych w pierwszych strofach? W jaki sposób poczucie przemijalności czasu może wpłynąć na nasz stosunek do innych ludzi?

  Opracowała: Marzena Marcjasz

Nawiązania

 Posłuchaj muzycznych interpretacji utworu Wisławy Szymborskiej w  wykonaniu Łucji Prus oraz zespołu Maanam. Oceń oba wykonania. Elementy budowy wiersza ułatwiły, w tym wypadku, opracowanie utworu w wersji muzycznej.

  1. Maanam – Nic Dwa Razy

Wisława Szymborska – Nic dwa razy się nie zdarza (Łucja Prus) (1965)

Obejrzyj obrazy z motywem upływu czasu. Które z tych dzieł ,według ciebie, bardziej pasuje do wiersza Wisławy Szymborskiej

           Salvador  Dali, Trwałość pamięci

Gustav Klimt,    Trzy okresy życia kobiet


KLASA 2B 26.11.2020

Temat: Co już wiemy o twórczości Ignacego Krasickiego?

Witaj!

  1. Na podstawie życia i twórczości Ignacego Krasickiego odpowiedz, jakie znaczenie miały dla poety idee oświecenia?
  2. Czy Twoim zdaniem utwory Krasickiego miały wymowę optymistyczną, czy raczej pesymistyczną? Uzasadnij swoją odpowiedź.

    Opracowanie: Marzena Marcjasz


KLASA 2B 24.11.2020

Temat: Naprawić świat! Satyry Ignacego Krasickiego

Witam Cię!

W mitologii greckiej satyrami nazywano śmiertelnych bogów związanych z lasem i płodnością, a wchodzących w skład orszaku Dionizosa. Przedstawiano ich jako istoty o mieszanej budowie: górną część ciała miały ludzką (ale też: spłaszczony nos, spiczaste uszy, włosy przypominające sierść), dolną zaś – koźlą. Satyrami określano również specyficzne utwory literackie, atakujące postawy albo osoby, wyolbrzymiające w sposób komiczny lub karykaturalny obiekt krytyki. Ich cechą wspólną jest „mieszanie”, czyli łączenie: u bogów było to łączenie zewnętrznych cech zwierzęcych z ludzkimi, w utworach – kojarzenie elementów typowych dla różnych rodzajów literackich oraz karykaturalne wyolbrzymianie.

   Do najważniejszych autorów, którzy tworzyli satyry lub przynajmniej chętnie po nią sięgali, należał wybitny liryk rzymski Horacy. Cechą charakterystyczną jego utworów, wchodzących w skład zbioru Satyry, jest skierowanie ich przeciwko konkretnym osobom, wymienianym z imienia. Twórcy polskiego oświecenia preferowali inny model satyry. Naśmiewali się z ludzkich wad, a nie z konkretnych osób.

  Satyra to utwór literacki z pogranicza liryki i epiki, którego celem jest ośmieszanie ludzkich wad i zachowań, a także obyczajów, instytucji, konkretnych stanowisk, warstw społecznych, idei czy też stosunków społecznych.

  Gatunek ten ma charakter krytyczny, posługuje się dowcipem, ironią, kpiną i szyderstwem. Oparty jest na komizmie i karykaturze. Przedmiot satyry jest najczęściej wyolbrzymiany, czasem też pomniejszany i deformowany. Dydaktyzm satyry sprowadza się na ogół jedynie do ośmieszenia jakieś nieprawidłowości, bez podawania właściwych rozwiązań. Autorzy nie mają ambicji rozwiązywania problemów, a jedynie ich eksponowania i piętnowania.

Gatunek odrodził się w epoce oświecenia. Połączenie dydaktyzmu z dowcipem doskonale wpisywało się formułę „uczyć bawiąc”. Satyry w Polsce pisali: Ignacy Krasicki („Do Króla”, „Żona modna”) i Adam Naruszewicz („Chudy literat”, „Szlachetność”).

Przeczytaj, proszę, tekst satyry „Żona modna”

  1. Wymień wady i zalety „żony modnej” podane przez jej męża Piotra.
  2. Czy w utworze jedyną winną jest „żona modna”? Uzasadnij odpowiedź.
  3. W utworach Krasickiego pouczenia często były przekazywane za pomocą przysłów i sentencji.
  4. Znajdź w Żonie modnej przysłowie i wyjaśnij jego znaczenie.

Opracowanie: Marzena Marcjasz


KLASA 2B 23.11.2020

Temat: Bajki Ignacego Krasickego.

Witam Cię!

Portret Ignacego Krasickiego Per Krafft starszy, 1768, olej na desce, domena publiczna

Bajka to krótki utwór literacki służący moralnej nauce. Bajki mają najczęściej żartobliwy charakter, opowiadają proste historie zawierające morał. Morał może być wyrażony bezpośrednio, wówczas najczęściej znajduje się na końcu utworu – choć zdarza się, że autorzy umieszczają go na wstępie – lub może pozostawać w sferze domysłu czytelnika. Charakterystyczną cechą bajki jest jej alegoryczność, wyraźna szczególnie w bajce zwierzęcej. Tradycja przypisała niektórym zwierzętom pewne ludzkie cechy i tak, na przykład, lis symbolizował osobę chytrą, mrówka pracowitą, jagnię niewinną, a wilk – okrutną. Dzięki tego rodzaju skojarzeniom, „skrótom” bajki stawały się bardziej zwięzłe i – jednocześnie – treściwe.

Na szczególną uwagę zasługują bajki Krasickiego, niejednokrotnie niezwykle zwięzłe, bardzo trafnie ujmujące ludzkie słabości.

Szczur i kot

«Mnie to kadzą» — rzekł hardo do swego rodzeństwa

Siedząc szczur na ołtarzu podczas nabożeństwa.

Wtem, gdy się dymem kadzideł zbytecznych zakrztusił —

Wpadł kot z boku na niego, porwał i udusił.

1. Jakimi cechami wyróżniał się kot, a jakimi szczur?

2. Jaki morał wynika z tej bajki? Jak go rozumiesz?

Lis i wilk

Wpadł lis w jamę, wilk nadszedł, a widząc w złym stanie,

Oświadczył mu żal szczery i politowanie.

«Nie żałuj — lis zawołał — chciej lepiej ratować».

«Zgrzeszyłeś, bracie lisie, trzeba pokutować».

I nagroda, i kara zarówno się mierzy:

Kto nikomu nie wierzył, nikt temu nie wierzy.

1. Dlaczego wilk odmówił pomocy? Jak oceniasz zachowanie tego bohatera? Uzasadnij swoje zdanie.

2.  Znajdź morał i wyjaśnij jego znaczenie.

Lis i osioł

Lis stary, wielki oszust, sławny swym rzemiosłem,

Że nie miał przyjaciela, narzekał przed osłem.

«Sameś sobie w tym winien — rzekł mu osioł na to —

Jakąś sobie zgotował, obchodź się zapłatą».

Głupi ten, co wniść w przyjaźń z łotrem się ośmiela:

Umiej być przyjacielem, znajdziesz przyjaciela.

  1. Jaki morał płynie z bajki Krasickiego? Czy Twoim zdaniem przesłanie tego utworu jest aktualne?

Zadanie

Jakie prawa rządzą światem zwierzęcym w bajkach? Jakie refleksje na temat relacji międzyludzkich wywołują te utwory?

Opracowała: Marzena Marcjasz


KLASA 2B 20.11.2020

Temat: Oświecona Polska.

Witam Cię!

Konstytucja 3 maja 1791 roku Źródło: Jan Matejko, Konstytucja 3 maja 1791 roku, olej na płótnie, Zamek Królewski w Warszawie, domena publiczna.
Jan Matejko, Konstytucja 3 maja 1791 roku, olej na płótnie, Zamek Królewski w Warszawie, domena publiczna

Jak rozpoczęło się polskie oświecenie?

Nie ma w naszych dziejach takiego wydarzenia (politycznego czy artystycznego), które należałoby uznać za datę początkową polskiego oświecenia. Już w latach 30. XVIII stulecia zaczęły się pojawiać nowinki z Zachodu, dotyczyły one głównie przemian w szkolnictwie. Za ich symbol można uznać założenie w 1740 roku w Warszawie Collegium Nobilium – szkoły, którą kierował Stanisław Konarski: przedstawiciel zakonu pijarów i zwolennik nowego sposobu nauczania. Datą niezwykle istotną jest rok 1764. Wtedy na tron Polski wstąpił ostatni król – Stanisław August Poniatowski. Zgromadził wokół siebie najważniejszych twórców i polityków sprzyjających ideom oświeceniowym. Miały one służyć poprawie Rzeczypospolitej. Nadzieja ostatecznie znikła w 1795 roku – wtedy Polska (po III rozbiorze) znikła z map Europy i zakończyły się czasy stanisławowskie. Według części historyków właśnie 1795 rok oznacza zakończenie epoki oświecenia. Większość uczonych uważa jednak, że wtedy zaczęła się ostatnia faza okresu. Zadaniem działaczy i  twórców było już nie ratowanie ojczyzny, lecz zachowanie kultury nieistniejącego państwa. Za umowną datę końcową uznać można 1822 rok, zadebiutował wtedy największy pisarz polskiego romantyzmu – Adam Mickiewicz. Zaczęła się nowa epoka!

Działalność Stanisława Augusta Poniatowskiego

Stanisław August Poniatowski, ostatni władca Rzeczypospolitej Obojga Narodów, król Polski i wielki książę litewski w latach 1764–1795 ok. 1788, olej na płótnie, Ermitaż, domena publiczna

  Poniatowski Stanisław August – ostatni król Polski, mecenas sztuki, pamiętnikarz. Działalność polityczną oceniano różnie, choć zasadniczo negatywnie – należy przecież pamiętać o skomplikowanej sytuacji wewnętrznej i międzynarodowej, która ostatecznie sprawiła, że Polska uległa za panowania Poniatowskiego trzem rozbiorom: nie za wszystko można oskarżać ostatniego króla, bo jego pozycja w państwie nie była silna. Udało mu się natomiast znacząco wpłynąć na kulturę Polski, mówi się wręcz o epoce stanisławowskiej. Umiejętnie pełnił rolę mecenasa sztuki (świadczą o tym Łazienki czy Zamek Królewski). Zainicjował wydawanie ważnego czasopisma kształtującego postawy rodaków, tj. „Monitora”, sprzyjał ukazywaniu się „Zabaw Przyjemnych i Pożytecznych”. To on spowodował, że klasycyzm stał się stylem dominującym i reprezentującym obóz ludzi oświeconych […]. Propagował zmiany w szkolnictwie (m.in. jezuickim i pijarskim). Opiekował się Teatrem Narodowym. Zgromadził wokół siebie zdolnych ludzi – do najbliższych współpracowników należał Adam Naruszewicz […]. Dzięki kontaktom [króla] z ambasadorem Rosji […] możliwe było uzyskanie zgody na powstanie Komisji Edukacji Narodowej w 1773. To on także organizował „obiady czwartkowe”, podczas których m.in. dyskutowano o sztuce, czytano utwory literackie […]. Choć na całościowej ocenie Poniatowskiego zaważyły nieszczęścia, jakie spadły na kraj za jego rządów (konfederacje, powstanie, rozbiory), to w sferze kultury odniósł sukces: patronował licznym przedsięwzięciom, umiał otoczyć się utalentowanymi twórcami.

W: Dariusz Dybek, Dorota Heck, Agnieszka Kuniczuk-Trzcinowicz, Małgorzata Łoboz, Podręczny słownik literatury polskiej, red. Dorota Heck, Wrocław 2012, s. 184–185: Poniatowski Stanisław August.

Obiady czwartkowe

Obiady czwartkowe były spotkaniami urządzanymi przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Bywali na nich ważni artyści (nie tylko pisarze i nie tylko z Polski), by prezentować swoje dzieła, ale też rozmawiać o twórczości innych oraz o kwestiach politycznych i społecznych. . Trwające po kilka godzin zebrania literacko‑naukowe można potraktować jako nieformalną instytucję kultury, kształtującą opinie elit. Cotygodniowe obiady odbywały się w latach 1770–1777, choć nie zawsze ich znaczenie kulturalne było równie istotne.

Edukacja

Budynek, w którym mieściła się szkoła pijarów Collegium Nobilium.
Olekwarszawiak, Collegium Nobilium, licencja: CC BY-SA 3.0

Collegium Nobilium to szkoła, którą w 1740 roku założył Stanisław Konarski, przedstawiciel zakonu pijarów. Przeznaczona była dla szlachty, miała charakter elitarny. Konarski wprowadził nowoczesne metody nauczania, które nie polegały na mechanicznym zapamiętywaniu, lecz na dążeniu do zrozumienia. Starał się dawać wszechstronną wiedzę (języki obce, historia, prawo, geografia, wychowanie fizyczne, np. taniec) i kształtować obywatelską postawę swoich uczniów.

W pałacu Kadetów mieściła się Szkoła Rycerska.
Zygmunt Vogel, Widok pałacu Kadetów, dawniej Kazimierzowskiego, 1785, akwarela na papierze, Muzeum Narodowe w Warszawie, domena publiczna

W 1765 roku powstała pierwsza szkoła kadetów, zwana Szkołą Rycerską. Założył ją król Stanisław August.  Instytucja miała szkolić wojskowych, ale nie koncentrowano się w niej wyłącznie na sferze militarnej – za główne zadanie uznano ukształtowanie nowoczesnego obywatela. Służyła temu nauka nie tylko fechtunku czy jazdy konnej, lecz także języków obcych, prawa i… tańca. Jej absolwentami byli m.in. Tadeusz Kościuszko, Julian Ursyn Niemcewicz i Jakub Jasiński. Szkołę Rycerską zamknęli zaborcy po upadku powstania kościuszkowskiego w 1794 roku.

W polskiej bibliotece

W tym warszawskim budynku mieściła się pierwsza polska biblioteka publiczna
2011, licencja: CC BY 3.0

W 1747 roku bracia Józef (1702–1774) i Andrzej (1695–1758) Załuscy – arystokraci, mecenasi sztuki i organizatorzy życia intelektualnego – powołali do życia pierwszą w Polsce i jedną z pierwszych w Europie bibliotekę publiczną. Zgromadzili w niej około 400 tysięcy różnojęzycznych druków i niemal 20 tysięcy rękopisów.

Komisja Edukacji Narodowej

Pomnik Hugona Kołłątaja w parku Jordana w Krakowie przedstawia popiersie jednego z najważniejszych działaczy Komisji Edukacji Narodowej. Z jej polecenia Kołłątaj zreformował działalność naukowo-dydaktyczną Akademii Krakowskiej.
Skabiczewski, 2011, 

Komisja Edukacji Narodowej to główny polski urząd do spraw szkolnictwa w epoce oświecenia. Można ją nazwać pierwszym w Europie ministerstwem oświaty. Komisję Edukacji Narodowej powołano w 1773 roku, po rozwiązaniu zakonu jezuitów, który dotąd prowadził najważniejsze szkoły. Celem Komisji było zreformowanie placówek dydaktycznych, zwłaszcza wyższych uczelni i szkół średnich, które miały kształcić człowieka kierującego się ideami oświeceniowymi.

W polskiej gazecie

„Zabawy Przyjemne i Pożyteczne” to drugi z ważnych polskich periodyków oświeceniowych.Pierwsza strona czasopisma
Adam Naruszewicz, domena publiczna

„Monitor” to najważniejszy polski periodyk społeczno‑literacki epoki oświecenia. Powstanie czasopisma zainspirował król Stanisław August Poniatowski, który uznał, że w czasach wyraźnego rozwoju czytelnictwa gazeta może się okazać świetnym sposobem na propagowanie oświeceniowych idei. Wzorcem stało się angielskie pismo „The Spectator”, propagujące żywy kontakt z czytelnikami. O ile „Monitor” miał charakter społeczny, o tyle „Zabawy Przyjemne i Pożyteczne” – przede wszystkim literacki. Tygodnik ukazywał się w latach 1770–1777 w Warszawie. Początkowo kierowali nim reprezentanci zakonu jezuickiego: Jan Chrzciciel Albertrandi i Adam Naruszewicz – oni też dostarczali większości tekstów. Gdy ten drugi został samodzielnym redaktorem, „Zabawy…” zmieniły się z czasopisma nastawionego na umoralnianie oraz propagowanie nauki w nieoficjalny periodyk obozu króla Poniatowskiego. Oprócz Naruszewicza drukowali tam swoje utwory uczestnicy obiadów czwartkowych, np. Ignacy Krasicki (zadebiutował tu jako liryk), Stanisław Trembecki i Franciszek Zabłocki . Choć pismo ukazywało się w niewielkim nakładzie (do 500 egzemplarzy), to wyraźnie wpłynęło na kulturę polskiego oświecenia.

W polskim teatrze


Fotografia przedstawia współczesną siedzibę Teatru Narodowego w Warszawie (tu: widok z ok. 1900 roku). Teatr założony w 1765 roku znajdował się w innym (dziś nieistniejącym) budynku.
Plac Teatralny, widok na Teatr Narodowy, ok. 1900, domena publiczna


Teatr Narodowy
 powstał w 1765 roku. Był to pierwszy stały teatr w Polsce. Jego założenie zostało zainspirowane przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Miał on nadzieję, że sztuki grane w języku ojczystym przyczynią się do zreformowania społeczeństwa i propagowania oświeceniowych idei. Pierwsza sztuka grana w Teatrze Narodowym to (dość słaba) komedia Józefa Bielawskiego pt. Natręci, ośmieszająca przedstawicieli sarmatyzmu ostro krytykowanego przez obóz króla. Szczególne znaczenie dla rozwoju Teatru Narodowego miał okres, w którym funkcję dyrektora pełnił  Wojciech Bogusławski, utalentowany dramaturg i reżyser, który sprawił, że scena stała się miejscem, gdzie przez odpowiedni dobór repertuaru kształtuje się zaangażowanie społeczne i patriotyzm.

Polska nauka


Stanisław Staszic (1755–1826) – jeden z najważniejszych polskich uczonych, w latach 1808–1825 prezes Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Franciszek Sobolewski 1826

  Towarzystwo Przyjaciół Nauk to pierwsze polskie towarzystwo naukowe o zasięgu ogólnokrajowym (choć głównym miejscem działalności była Warszawa), propagujące rozwój różnych dyscyplin wiedzy. W skład TPN wchodzili naukowcy, artyści oraz mecenasi nauki i sztuki wywodzący się z arystokracji. Obecność tych ostatnich była nieodzowna, TPN bowiem nie otrzymywało wsparcia finansowego ze strony zaborców (władz pruskich). Do głównych darczyńców należał Staszic: to on ufundował siedzibę Towarzystwa. Od 1823 roku był nią tzw. Pałac Staszica. TPN dzieliło się na Dział Umiejętności (nauki ścisłe) i Dział Nauk (humanistyka). Za główny cel uznało pielęgnowanie tradycji państwa, które już nie istniało na mapach świata. TPN przyczyniło się m.in. do ustalenia zasad ortografii polskiej, wspierało pisanie dzieł historycznych, wydawało ważne polskie dzieła (w 1824 roku ukazała się Kronika Galla tzw. Anonima), prowadziło gromadzenie książek. Władze zaborcze rozwiązały TPN w 1832 roku. Znaczenie Towarzystwa, poza przyczynieniem się do powstania dzieł naukowych i literackich, polegało na umożliwieniu różnorodnej działalności, która dawała Polakom pozbawionym swego kraju poczucie jedności.

Konstytucja 3 maja

Konstytucja 3 maja to ustawa uchwalona w 1791 roku przez Sejm Wielki. Uznawana jest za pierwszą w Europie, a drugą na świecie (po konstytucji Stanów Zjednoczonych) ustawę zasadniczą. Opowiedzenie się króla Stanisława Augusta Poniatowskiego po stronie patriotów przyczyniło się do uchwalenia konstytucji. O Sejmie Wielkim i uchwaleniu Konstytucji 3 maja powstały dziesiątki utworów; są wśród nich wiersze najważniejszych pisarzy tej epoki (np. Ignacego Krasickiego Pieśń na trzeci dzień maja). Przeważały utwory wychwalające konstytucję, pisane po polsku, po łacinie, a nawet po hebrajsku.

Zadanie:

Wybierz proszę, jedną postać oświeceniowej epoki w Polsce. Zaprezentuj jej dokonania. Posiłkuj się wiadomościami w internecie.

Opracowa: Marzena Marcjasz


KLASA 2B 19.11.2020

Temat: Oświeceniowa epoka czyli wiek rozumu.

Witam Cię!


Pałac Łazienkowski (pałac Na Wodzie) w Warszawie, elewacja południowa
fot. Artur Malinowski, przebudowany. 1788–1793 wg projektu Dominika Merliniego, licencja: CC BY 2.0

Oświecenie to czas pojawienia się wspólnoty kulturowej, nieuznającej granic państwowych: językiem elit była francuszczyzna, czytano Woltera i wystawiano sztuki Moliera, modne stały się ogrody w stylu francuskim itd. Polska należała do krajów, w których oświeceniowe idee były bardzo widoczne. Za  ojczyznę tej epoki uznaje się Francję. Tam już w XVII stuleciu pojawiły się idee (polityczne, społeczne, artystyczne), które z czasem objęły resztę zachodniej Europy. Kulturowy punkt ciężkości przesunął się więc nad Loarę.

Uformowanie oświecenia poprzedziła swoista bezkrwawa rewolucja w Anglii w 1688 roku. Epokę zapowiedziało wydanie w 1689 roku przez angielskiego filozofa, Johna Locke’a Listów o tolerancji. Tolerancja to jedna z najważniejszych wartości oświecenia. Locke twierdził, że zmuszanie do religii jest bezsensowne, gdyż nie można szczerze wierzyć na rozkaz!
Za symboliczny koniec epoki można uznać rewolucję francuską 1789–1799, która (paradoksalnie) miała swe źródła w oświeceniowych hasłach demokratycznych (wolność, równość, braterstwo).

    Opracowała: Marzena Marcjasz


KLASA 2B 17.11.2020

Temat: Media społecznościowe a relacje międzyludzkie.

Witaj!

   Barbara Hoogeweegen to holenderska artystka mieszkająca w Londynie. Tworzy znaki graficzne i obrazy malarskie. Jej prace koncentrują się wokół kobiecej psychiki i tożsamości. Jest zafascynowana ludzką twarzą, godzinami ją bada, fotografuje i studiuje. Zwraca uwagę na mimikę, nastrój i oczy, by potem oddać wszystkie te emocje na obrazie. Jej portrety malowane olejem to przedmioty o czystym pięknie. Każdy temat na obrazach jest zupełnie inny od poprzedniego, przedstawia sytuacje i kobiety wszystkich ras, wieku i stylów. Wiele obrazów zawiera motywy kwiatowe. Obrazy Hoogeweegena są starannie zaaranżowane.

Malarka została nominowana do nagrody Lynn Painter-Stainers Prize 2018 za obrazy: „Eye Am” i „Trust in Me” z serii „Incandescent”.

Przyjrzyj się dokładnie obrazowi poniżej.

1.Kim są dla siebie osoby ukazane na obrazie? W jakiej sytuacji zostały przedstawione?

2. Jaki typ autoportretu naśladuje w swoim dziele artystka?

3. Jak sądzisz, dlaczego zdjęcia osobiste umieszczane w mediach społecznościowych zyskały taką        popularność? Czyje potrzeby realizują one przede wszystkim- osób, które je tam publikują, czy oglądających?

4. Czy zajmowanie się kreowaniem swojego wirtualnego wizerunku koliduje z przeżywaniem życia w świecie realnym? Jaka jest Twoja opinia?

5. Czy selfie, uznawane na początku za formę kiczu, może być dziełem sztuki?

    Opracowała: Marzena Marcjasz

Wiadomości dodatkowe:

Selfie to rodzaj autoportretu w formie fotografii, wykonywanego najczęściej telefonem, tabletem lub aparatem cyfrowym. Selfie przedstawia zazwyczaj wyłącznie twarz. Nieodłącznie związane jest z social mediami (Facebookiem, Twitterem, Instagramem), ponieważ to tam najczęściej jest publikowane. Era zdjęć zapisywanych na kliszy i wywoływanych u fotografa przeminęła. Wyparł ją błyskawiczny rozwój technologii.

Magazyn Time w grudniu 2012 roku opublikował informację, że selfie znalazło się wśród 10 najpopularniejszych słów ostatnich miesięcy. W listopadzie 2013 roku stało się ono tak powszechne, że trafiło do internetowego zbioru wyrazów Oxford English Dictonary, a następnie zostało ogłoszone przez jego wydawców mianem słowa roku.

Selfie – dlaczego je sobie robimy?

Selfie to przede wszystkim forma tzw. zdjęcia na szybko, które uchwyci chwilę. Ten sam cel przyświeca także wielu tradycyjnym zdjęciom. Jednak do selfie, np. nie trzeba fatygować osób trzecich. Wystarczy, że masz przy sobie telefon. Włączysz aparat, wyciągasz rękę i gotowe. Masz zdjęcie swojej twarzy lub ze znajomymi, uwiecznione w jakimś ciekawym dla miejscu.

Ten rodzaj zdjęć pozwala na wielokrotne powtarzanie ujęcia aż do momentu, w którym efekt będzie zadowalający. Moda na selfie przyczyniła się do powstania pytania o jego tak dużą popularność – dlaczego tak chętnie sami robimy sobie zdjęcia?

Malarka została nominowana do nagrody Lynn Painter-Stainers Prize 2018 za obrazy: „Eye Am”

Eye of the Storm, 2018                 


KLASA 2B 17.11.2020

Temat: Jak być szczęśliwym?

Witaj!

  Do tej pory psycholodzy najczęściej zajmowali się nieszczęściami i defektami ludzkiej osobowości. Ostatnio odkryli, że równie ważne są badania nad szczęściem. I już dokonali wielu szokujących obserwacji.

Krzysztof Szymborski – Jak być szczęśliwym?(fragmenty)

Dar radości

  Dziś badaniem szczęścia zajmuje się wielu naukowców, a znacznie więcej osób pisze poradniki, jak szczęście osiągnąć. Sądząc z zalewu rynku takimi publikacjami jednego można być pewnym: niewątpliwie dają one szczęście ich autorom i wydawcom. Nadal znacznie mniej książek na ten temat jest opartych na solidnych, psychologicznych badaniach, lecz i tu zaobserwować można wyraźne zmiany.

Jednym z tych uczonych, dzięki któremu współczesna psychologia traktuje zagadnienie szczęścia z większym respektem i optymizmem, jest Martin Seligman.

   Szczęście, jak się okazuje, niejedno ma imię. W przekonaniu Seligmana istnieją trzy jego podstawowe kategorie

– za szczęśliwe uchodzić może „przyjemne życie wypełnione radosnymi, miłymi (przynajmniej w naszym subiektywnym odczuciu) wydarzeniami, którym towarzyszy śmiech i radość. Taki sposób życia jest darem natury, kwestią wrodzonego temperamentu i genetycznie ustawionego wysoko ponad średnią wskaźnika szczęśliwości. Nie wszystkim dar ten jest dany – choć może posiada go około połowy ludzi. Ci, którzy go nie mają, nie powinni jednak popadać w depresję. Są nadal zdolni do przeżywania szczęścia.

– druga forma szczęścia, którego źródłem jest dobre życie. Rada Seligmana jest następująca: każdy z nas obdarzony jest jakimiś wrodzonymi atutami czy talentami; należy je poznać, a następnie w maksymalnym stopniu wykorzystywać dla dobra swej zawodowej pracy, miłości, przyjaźni, rozrywki czy życia rodzinnego. Zajmowanie się tym, w czym jesteśmy naprawdę dobrzy, daje nam także większą satysfakcję, której najwyższy stopień polega na pełnym zaangażowaniu, zapomnieniu się w pozytywnym działaniu.

 – trzecia, najbardziej wysublimowana kategoria szczęścia, jakie osiągnąć można prowadząc życie niekoniecznie przyjemne i nie tylko dobre, lecz znaczące, przez co Seligman rozumie „oddanie naszych szczególnych atutów i zdolności w służbie czegoś, co jest większe niż my sami”. Ten najwyższy rodzaj szczęścia osiągnąć można np. odnajdując Boga i – jak siostra Teresa z Kalkuty – poświęcając własne życie pomocy innym, choć sam Seligman jest szalenie powściągliwy w jakichkolwiek aluzjach religijnej natury.[..]

Psychologia, dotąd traktująca człowieka modelowo, jak automat reagujący tylko na zewnętrzne bodźce lub komputer przetwarzający dopływające poprzez zmysły do mózgu informacje, zaczyna znów rozważać takie abstrakcyjne i nienaukowe pojęcia jak charakter.

Opracowała: Marzena Marcjasz


KLASA 2B 16.11.2020

Temat: Związki wyrazów w zdaniu.

Witaj!

Czym są związki wyrazowe?  To połączenia wyrazów w zdaniu.

Związek zgody

W zdaniu-  Mama kupiła pyszne jabłka- szukaj wyrazów, które gramatycznie zgadzają się ze sobą.

Mama kupiła – oba wyrazy mają liczbę pojedynczą, są rodzaju żeńskiego,

– pyszne jabłka – liczba mnoga, rodzaj niemęskoosobowy, przypadek – biernik

Zapamiętaj!

wyraz określany + wyraz określający = ta sama liczba, rodzaj, przypadek

Najłatwiejszy do rozpoznania związek zgody to połączenie orzeczenia i podmiotu.

Związek rządu

Znajdź w zdaniu dopełnienia. To dopełnienie najczęściej z orzeczeniem.

Janek przyniósł lampę.

Zapomniałam podręcznika.

Nie rozumiem zadania.

Jak rozpoznać?

Wystarczy jeśli między wyrazami postawisz pytanie jednego z przypadków, np.

– przyniósł (co?) lampę,

– zapomniałam (czego?) podręcznika,

– nie rozumiem (czego?) zadania,

Pytania przypadków są znakiem rozpoznawczym związków rządu:

– obraz (kogo?) Kossaka,

– oglądam (co?) wystawę,

– godny (czego?) zaufania,

Związek przynależności!

Szukasz związku przynależności?

Znajdź w zdaniu okoliczniki. Okolicznik określający orzeczenie – to związek przynależności,

np.

– biegł szybko,

– szedł powoli,

– jadę do domu,

– pisał starannie.

Jak szybko rozpoznać związek przynależności? Najprościej- znajdź w zdaniu okoliczniki i orzeczenie.

Zapamiętaj!

Związek zgody jest związkiem głównym w zdaniu.

Związki rządu i związek przynależności to związki poboczne.

Wykonaj polecenia:

Wykonaj ćwiczenia:

                                                                           Opracowała: Marzena Marcjasz


KLASA 2B 13.11.2020

Temat: Związek związkowi nierówny, tu poboczny, a tam główny.

Witam Cię!

To już wiesz:

Wypowiedzenie to grupa wyrazów połączonych ze sobą znaczeniowo i dopasowanych pod względem formy, które przekazują zrozumiałą informację, np. Sławek mieszka na wsi. Kupię chleb.

Równoważnik zdania to taki typ wypowiedzenia, który nie zawiera czasownika w formie osobowej, np. Ciężko mi. Za godzinę przed szkołą.

Zdanie to taki typ wypowiedzenia, które zawiera czasownik (bądź czasowniki) w formie osobowej, np. Mama mnie bardzo kocha.

Zdanie pojedyncze to zdanie, które zawiera jedno orzeczenie, np. To jest namiot. Spotkamy się przed szkołą.

Zdanie złożone zawiera więcej niż jedno orzeczenie, np. Joachim przyniósł koc, który miał mnóstwo dziur. Marek przyszedł wcześniej, żeby przygotować stoły i krzesła dla gości.

Pamiętaj, że każde wypowiedzenie zaczynamy wielką literą i kończymy kropką, wykrzyknikiem, znakiem zapytania lub wielokropkiem.

Zdania składają się z tzw. części. Najważniejszymi częściami zdania są: orzeczenie i podmiot.

Orzeczenie to czasownik najczęściej w formie osobowej, np. Mary zajrzała przez mur do ogrodu. Klucz pasował do zamka w furtce.

Podmiot to wykonawca czynności wyrażonej orzeczeniem, np. Mary zajrzała przez mur do ogrodu. Klucz pasował do zamka w furtce.

Zapamiętaj!

Forma orzeczenia dostosowuje się do formy podmiotu: zajrzała – r. ż., l. poj. bo: Mary; pasował – r. m., l. poj. bo: klucz.

Istnieją zdania, w których nie występuje podmiot. Mówimy wówczas o podmiocie domyślnym. Np. Wyszedłem. – w domyśle: ja. Zjadł obiad. – w domyśle: on.

Ale bez orzeczenia nie ma zdania!

Orzeczenie i podmiot tworzą związek główny (najważniejszy) w zdaniu. Pozostałe wyrazy w zdaniu tworzą związki poboczne.

Zdania rozwinięte, w których występują liczne związki poboczne, zawierają znacznie więcej informacji niż zdania nierozwinięte:

Narcyz zakochał się. (zdanie nierozwinięte, tylko związek główny)

Piękny Narcyz zakochał się w swoim własnym odbiciu. (zdanie rozwinięte, związek główny i cztery związki poboczne)

Narcyz – co zrobił? – zakochał się (związek główny)

Narcyz – jaki? – piękny

zakochał się – w kim? – w odbiciu

odbiciu – czyim? – swoim

odbiciu – czyim? – własnym

Wyrazy w związkach nie są równorzędne, mniej ważny określa ważniejszy. Nadrzędnym jest ten wyraz, którym pytamy (jaki Narcyz?), a podrzędnym ten, którym odpowiadamy (piękny).

Oto wykres zdania: Pierwsza kobieta powstała z żebra Adama.

Z podanych zdań wypisz w zeszycie związki główne oraz poboczne. Zadaj pytania o wyrazy podrzędne.

1. Wielkie płazy wyłażą z wody.

2. Skrzydlate ptaki wzbijają się nad ziemię.

3. Stwórca ukończył swoje wielkie dzieło. Nowe stworzenie z długimi włosami ciągle staje mi na drodze.

4. Piękne kwiaty pojawiły się na nagiej ziemi.

5. Na niebieskim firmamencie zabłysły lśniące gwiazdy.

6. Wszystkie zwierzęta żyły ze sobą w przyjaźni.

Opracowała: Marzena Marcjasz


Kategorie

Listopad 2020
P W Ś C P S N
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30