Temat: Widzieć nie tylko siebie- pamiętamy o tych co odeszli
![](https://autyzmopole.pl/wp-content/uploads/2020/11/image-107.png)
Witam Cię!
![](https://autyzmopole.pl/wp-content/uploads/2020/11/image-108.png)
Kontynuując temat odejścia bliskiej osoby, tajemnicy przemijania i śmierci zapoznasz się dzisiaj z fragmentem opowieści Katarzyny Ryrych.
Mądra i poruszająca opowieść o tym, że życie – nawet w obliczu nieodwracalnych dramatów – zawsze składa się z jasnych i ciemnych dni. Katarzyna Ryrych z wielką wrażliwością wprowadza czytelnika w rzeczywistość nastoletniego Witka, który w imponujący sposób mierzy się z narzuconą mu przez okoliczności rolą głowy rodziny. To właśnie on stara się rozprawić z destrukcyjną dla najbliższych traumą po tym, jak jego siostra ginie w wypadku samochodowym, a ojciec, całkowicie sparaliżowany, trafia (jak się okaże, na kilka lat) do szpitala. Autorka ukazuje psychologiczne mechanizmy towarzyszące przeżywaniu żałoby. Paradoksalnie to właśnie nieżyjąca Magda jest „żywa” – bo nieustająco obecna w myślach i słowach matki, całkowicie skoncentrowanej na niej i na swoim cierpieniu, a ignorującej żyjących członków rodziny. Mamy tu do czynienia nie tylko z poruszającą autentyzmem fabułą, lecz także z galerią doskonale zarysowanych postaci: babcią zmagającą się z chorobą Alzheimera, Bąkiem – nietuzinkową siostrą Witka, Kotą – dziewczyną, która stopniowo staje się dla bohatera bardzo ważną osobą. Mimo niezwykle trudnej problematyki powieść emanuje optymizmem.
![](https://autyzmopole.pl/wp-content/uploads/2020/11/image-109.png)
![](https://autyzmopole.pl/wp-content/uploads/2020/11/image-110.png)
![](https://autyzmopole.pl/wp-content/uploads/2020/11/image-111.png)
![](https://autyzmopole.pl/wp-content/uploads/2020/11/image-112.png)
- Wyjaśnij, w jaki sposób przeżywa żałobę główny bohater, a w jaki sposób jego mama?
- Wyjaśnij, jak rozumiesz sens słów: …” Jedynie Magda przeżyła straszliwą tragedię, a my wszyscy poumieraliśmy…”
- Porównaj sposób przedstawiania zmarłych w Trenach Jana Kochanowskiego i w tekście Katarzyny Ryrych.
Opracowała: Marzena Marcjasz
Informacje dodatkowe:
Książki, które mogą pomóc, gdy odejdzie ktoś bliski:
– Gęś, śmierć i tulipan, tekst i ilustracje Wolf Erlbruch. …
– Oskar i pani Róża, Eric-Emmanuel Schmitt. …
Śmierć jest dla wielu ludzi tematem tabu. Nie mówi się o niej zbyt chętnie, choć dotyczy każdego z nas, bo każdy z nas kiedyś jej doświadczy. Przeważnie staramy się odsunąć od siebie wizję nieuchronnego odejścia do do tej Krainy i nie ma w tym nic dziwnego. W większości krajów europejskich pamięć o zmarłych , obchodzony 1 listopada jest dniem zadumy. Ale już w Ekwadorze i Meksyku to radosne święto. Rodzaj obchodów zależy od tradycji, religii, a także kultury obowiązującej w danym kraju. Większość mieszkańców Europy to chrześcijanie, którzy w bardzo podobny sposób kultywują pamięć zmarłych. W Polsce, Niemczech i we Francji 1 listopada nazywany jest dniem Wszystkich Świętych. Rodziny odwiedzają groby swoich bliskich, składają na nich kwiaty, biorą udział w mszach, a następnie udają się na uroczysty obiad. Francuzi, w przeciwieństwie do nas, nie zapalają zniczy, ale niektórzy zostawiają na grobach małe marmurowe tabliczki z krótkimi podpisami np. Kochanej Babci. Na słynnym paryskim cmentarzu Pere-Lachaise gromadzą się tłumy, które oblegają mogiły Jima Morrisona, Oscara Wilde’a czy Fryderyka Chopina. W Bułgarii nie obchodzi się Wszystkich Świętych tylko Zaduszki Archanielskie, które przypadają w sobotę poprzedzającą 8 listopada. W tym dniu celebruje się pamięć żołnierzy poległych za ojczyznę, a na cmentarzach wojskowych i przy pomnikach składane są wieńce. Na meksykańskich cmentarzach zjawiają się całe rodziny. Przynoszą jedzenie, ozdabiają groby i zapalają świece mające wskazać duszom drogę powrotną. Przy mogiłach ustawiane są bogato przystrojone ołtarze, na których składa się nieboszczykom dary.
W Szwecji pamięć o zmarłych kultywuje się w pierwszą sobotę listopada. Ludzie udają się na cmentarze, na których znajdują się „zagajniki pamięci”. To tutaj rozsypuje się prochy nieboszczyków, którzy nie życzyli sobie tradycyjnego pogrzebu. Z kolei niemieccy protestanci czczą zmarłych podczas tzw. Totensonntag odbywającego się w ostatnią niedzielę protestanckiego roku kościelnego. Natomiast Rosjanie wspominają nieżyjących w niedzielę wielkanocną. Wtedy też całe rodziny gromadzą się przy grobach bliskich.
Film animowany „Coco”
![](https://autyzmopole.pl/wp-content/uploads/2020/11/image-113.png)
Dwunastoletni mieszkaniec Meksyku, Miquel, bohater filmu Coco trafia do zaświatów. Dowiaduje się tam, że dopóki żywi pamiętają o zmarłych, dopóty nieżyjący mogą prowadzić pozaziemskie życie. Jeśli jednak, zmarła osoba ulegnie zapomnieniu, będzie musiała zupełnie zniknąć. Film, nawiązując do meksykańskiej kultury, w niezwykle barwny sposób opowiada o śmierci Coca. (reż. Lee Unkrich 2017)
Zachęcam do obejrzenia i przeczytania poleconych książek.
Comments are closed